شهروند البرز_ حملات کور و بی‌رحمانه دشمن، آسمان بسیاری از شهرهای کشور عزیز و مظلوم مان را با شعله‌های کینه و نیرنگ ابرقدرت‌های پوشالی پوشاند، اما پشت این پرده‌ی دود، روایت دیگری جریان داشت—روایت استقامت، وحدت و مردمانی که دست در دست هم همگی ایستاده بودند تا تکلیف جرثومه جنگ و فساد و ظلم را روشن کنند و هرگز نخوابیدند و چشم نبستند بر ظلمی که به آن‌ها روا کردند.

بمب‌ها تنها خیابان‌ها را نشانه نرفتند؛ قلب‌های ما را شکافتند. در دل هر انفجار، صدای گریه کودکی بود، فریاد مادری، سکوت یک پدر، و آخرین نگاه‌هایی که هرگز فراموش نمی‌شوند. آنان که در این نبرد به شهادت رسیدند، نه غریبه بودند و نه نام‌های دور در قاب تاریخ. برخی‌شان دوستان ما بودند، هم‌کلاسی‌هایمان، همکاران‌مان هم‌ریشه‌هایمان؛ آن‌هایی که دیروز کنارمان قدم می‌زدند و امروز جای خالیشان در دل و کوچه‌هایمان فریاد می‌زند و دیدارمان دیگر به قیامت رفت.

به پروفایل روابط عمومی سپاه استانم نگاه کردم، وقتی بالایش نوشته بود آخرین بازدید به تازگی، اما دیگر این بازدید تازه نشد و دیدارمان شد به قیامت و یادبود آخرین خداحافظی گرم با رمضانعلی چوبداری در بسیج سازندگی استان. و درد از دست دادن دیگر شهدا.

اما در میان شعله‌ها، غرور ایرانی روشن ماند. تیر آرش دیگر افسانه نبود؛ به حقیقت بدل شد، در دستان پاسداران،استادان شهید دانشگاه ،مهندسان، فرماندهان،امدادگران، مادران و فرزندان، کودکان و نوزادان و حتی دانش‌آموزانی که به جای واژه، با خونشان نوشتند: "ایران هنوز ایستاده است."

در این نبرد، نه تنها سنگرها که آزمایشگاه‌ها و پادگان‌ها هم صحنه‌ مقاومت شدند. دفاع ما، نه فقط با اسلحه، که با علم، تکنولوژی، ایمان و عشق به وطن رقم خورد. پهپادها، سامانه‌های بومی، و عزم بی‌پایان زنان و مردان این سرزمین، امید را در دل تاریکی روشن کرد، لابه لای استقامت‌مان، رگ به رگ خون ما دانش و خون دانشمندان‌مان به دفاع از ما برخواسته بود. و روزی که دشمن با جت های جنگی خود بر فراز شهرمان آمد، ایمان داشتیم شهید شدن در سرزمین شیران هنر بزرگی است که دلهایمان را قرص می‌کرد این‌راه ادامه دارد.

جنگ ۱۲ روزه، زخمی به جا گذاشت که التیامش زمان می‌خواهد، اما افتخاری خلق کرد که تا همیشه با ما خواهد ماند. و ما هرگز فراموش نخواهیم کرد که این پیروزی، به بهای خون کسانی به‌دست آمد که نامشان در قلب ما حک شده است، رزمشان ، مردانگی‌شان، علم و هنرشان سبب شد ایران تیر کمانش را در چشم تنگ‌ نظران و حاسدان کند که چشم بد بر این پهنای جاودان دارند .

هرگز از یاد نخواهیم برد ما فرزندان "ایران خانم" هستیم؛ مام‌وطنی که دست‌پرورده‌هایش برای برافراشته ماندن پرچم، جان دادند.