به گزارش شهروند البرز اما گاه، در میان هیاهوی مناسبت‌های رسمی، لحظه‌ای رخ می‌دهد که معنای فرهنگ را نه در تریبون‌ها، بلکه در یک رفتار ساده و صمیمی، به نمایش می‌گذارد.

 

پس از آیین افتتاح فرهنگسرا، بانویی جوان و اهل قلم، که اتفاقاً روزنامه‌نگاری با انگیزه نیز هست، سه کتاب از آثار خود را با دست‌نوشته‌هایی صمیمی، سرشار از احترام، اندیشه و عشق به کتاب به این ناچیز اهدا کردند. یادداشت‌هایی کوتاه، اما گویا، که از ایمان، دانش و مسئولیت نویسنده حکایت داشت.

 

در سطرهای نوشته‌شده از سوی سرکار خانم آمنه شکوهی، واژگانی چون دانش، پژوهش، خردورزی و ادراک نه به‌عنوان شعار، بلکه به‌مثابه باور حضور داشتند. او نوشتن را کنشی آگاهانه می‌داند؛ امانتی فکری که باید با صداقت، فروتنی و تعهد، به دست مخاطب سپرده شود.

 

در یکی از این یادداشت‌ها، عباراتی محبت‌آمیز به کار رفته بود که این ناچیز هرگز خود را در اندازه آن واژگان بلند ندانسته و همواره از تکرارشان پرهیز داشته است. آنچه برای من معنا دارد، نه عنوان، بلکه روابط انسانی است؛ رابطه‌ای که در آن با افتخار و اشتیاق، همه فرزندان ایران و جهان را «دخترانم و پسرانم» خطاب کنم. 

باوری ساده اما ریشه‌دار.

به مردم، به ویژه جوانان، باید احترام گذاشت، آنان را دوست داشت و تشویقشان کرد. همچنین باید آینده را نیز دوست داشت، تا بتوان با عشق و امید آن را ساخت.

 

آثار سرکار خانم شکوهی:

 

ماه تمام من

 

پازل سیاه

 

سمفونی بی‌صدا

 

 

نشان‌دهنده جست‌وجویی صادقانه برای معنا، امید و روشنایی‌اند؛ تلاشی برای رسیدن به امنیت درونی و اجتماعی که تنها از مسیر آگاهی، گفت‌وگو و نوشتن تحقق می‌یابد.

 

این نوشته، تنها قدردانی از یک نویسنده جوان نیست؛ بلکه دعوتی است به همگان، به ویژه دختران و بانوانی که توان، تفکر و اندیشه دارند، اما هنوز به خود و قلم خود اعتماد نکرده‌اند.

 

نوشتن، اگر از ایمان برخیزد، به امانت بدل می‌شود.

و امانت، اگر درست ادا شود، امنیت می‌آفریند.

 

آنچه از دریا به دریا می‌رود، از همانجا کامد، آنجا می‌رود.

 

مهراب رجبی

۱۴۰۴/۹/۲۷